Slow Food

Według Wikipedia.org, bo sama nie będę się mądrzyć i wymyślać definicji.

Slow Food - organizacja i jednocześnie ruch społeczny skupiający osoby zainteresowane ochroną tradycyjnej kuchni różnych regionów świata i związanych z tym upraw rolnych i nasion, zwierząt hodowlanych i metod prowadzenia gospodarstw, charakterystycznych dla tych regionów.
Głównymi punktami programu ruchu Slow Food są:

• Ochrona i promocja lokalnych i tradycyjnych sposobów produkcji żywności (przepisów i receptur) oraz jej producentów.
• Promowanie kultury spożywania żywności, czyli celebrowania i delektowania się posiłkami zamiast szybkiego napełniania żołądków, zgodnie z zasadą "jeść dla przyjemności, a nie odżywiać się".
• Kupowanie świeżej żywności ze źródeł lokalnych, wytworzonej z użyciem tradycyjnych receptur i metod wytwarzania, wymagających czasu i odpowiedniego nakładu pracy.
• Organizowanie banków nasion w celu zachowanie naturalnej różnorodności upraw, niewielkich wytwórni żywności, zwłaszcza szybkopsującej się (np. rzeźnie), obchodów dni lokalnej kuchni dla chronionych regionów produkcyjnych.
• Edukacja konsumentów o ukrytym ryzyku spożywania fast food, lokalnych społeczności o ukrytym ryzyku agrobiznesu i farm przemysłowych, o ryzyku upraw monokulturowych i opieraniu się na zbyt jednolitych genetycznie źródłach upraw, także poprzez naukę ogrodnictwa, zwłaszcza wśród studentów i więźniów.
• Lobbing na rzecz zmian w polityce rolnej, mających na celu wsparcie dla farm organicznych, przeciw genetycznym modyfikacjom żywności, przeciw używaniu pestycydów, różnorodne programy polityczne wspierające rodzinne farmy.

Ruch Slow Food powstał z przekonania, że każdy z nas ma prawo do czerpania przyjemności z jedzenia. Aby to osiągnąć, trzeba odkrywać smaki zamiast biernie je przyjmować. W latach 80-tych, wokół tej myśli, powstało we Włoszech niewielkie stowarzyszenie, które z czasem przybrało rozmiary międzynarodowego ruchu działającego dziś w 160 krajach. Slow Food to organizacja typu non-profit, która stawia sobie za cel stworzenie przeciwwagi dla kultury opartej na jedzeniu typu „fast food” i życia w coraz większym pośpiechu. Tworzą ją zwykli ludzie, którzy dbają o to, co jedzą.

Zjadanie zwierząt by J.S. Foer

I uwierzcie, warto czasem się zastanowić nad tym co jemy i dlaczego to jemy. Dzięki temu jedzenie stanie się czymś więcej niż tylko mechaniczną czynnością i sprawi nam ogromną przyjemność.

Tymczasem lecę przeczytać książkę, którą polecam wszystkim, a o której sama Natalie Portman powiedziała: "Zjadanie zwierząt" sprawiło, że zmieniłam sposób, w jaki jem. Dałam tę książkę wszystkim, których kocham.

Ciaoo, Zuz

Chwila zapomnienia...

We wszystkich moich postach wspominam o zdrowym odżywianiu i dietach. Czasem jednak warto zapomnieć o wszystkim i odrobinę sobie pofolgować. Całe nasze życie skupia się na kontrolowaniu, pilnowaniu odpowiednich terminów... Nawet w momencie kiedy to piszę mam na głowie tyle czekających prac do napisania z niebezpiecznie zbliżającymi się deadline'ami. No ale ile można? Czasem trzeba się zatrzymać, wziąć głęboki oddech i delektować się tym co nas otacza. Pójść na spacer, poczytać dobrą książkę, pomalować paznokcie czy obejrzeć w telewizji głupi serial, o którym wstydzimy się mówić znajomym. Jeśli na 5 minut zapomnimy o diecie to też się nic nie stanie :)

Jak to mówił Salvador Dali: Można nie jeść w ogóle, ale nie można jeść źle. Drogi czytelniku rozsiądź się więc wygodnie i delektuj się smakiem zakazanego owocu. Czy to będzie wstydliwy program w telewizji czy dosłownie smak potrawy, która koło dietetycznej nawet nie leżała. Smacznego!

Smak lata w środku zimy - truskawki z czekoladą

Jedz zdrowo, żyj zdrowo

Pogoda jesienno-zimowa ma na mnie wpływ nostalgiczno-depresyjno-samobójczy. Szaro, buro, zimno, słońca brak. Owszem przez parę dni nacieszę się książką czy filmem we własnym łóżeczku, ale.. ile można? Po pewnym czasie zaczyna mi brakować świeżego powietrza i innych atrybutów wiosenno-letnich. Cóż, muszę swoje przeczekać.

Taka już ze mnie osóbka, która lubuje się w próbowaniu nowych rzeczy. Jeśli na dodatek są one jeszcze zdrowe to często nie powstrzyma mnie też zawyżona cena. Potrzeba spróbowania jest czasem o wiele większa.

Te dwie rzeczy, moje zimowe doły i chęć próbowania doprowadziły mnie dziś w sklepie przed półkę ze zdrową żywnością. Kiedy jem smacznie, a na dodatek zdrowo to czuję się nie tyle zdrowiej fizycznie, ale przede wszystkim psychicznie. Dzisiaj do koszyka powędrował napój aloesowy o ponętnym jak dla mnie smaku mango. To co wyczytałam o nim w internecie przeszło moje najśmielsze oczekiwania.

"Napój z miąższem aloesu pomaga:
- przyspiesza regenerację organizmu po intensywnym wysiłku fizycznym,

- pomaga szybciej wrócić do formy po kontuzjach,
- jest znakomitym napojem izotonicznym,
- stabilizuje poziom cukru we krwi,
- zmniejsza poziom cholesterolu we krwi
- zapobiega powstawaniu kamieniu nerkowych
- obniża ciśnienie krwi
- chroni nerki
- poprawia utlenienie krwi
- zwiększa wydajność układu krążenia"

Jeśli wierzyć opisom takowy napój jest lekiem na całe zło tego świata. Coś we mnie w środku mi podpowiada: "nie słuchaj, to same brednie", ale drugi głosik w mojej głowie mówi, że musi być w tym chociaż część prawdy, a to już dużo. Skoro już nie mogłam się powstrzymać i kupiłam płynne Aloe Vera to trzeba było wypróbować. Oh! Ah! Eh! Tu powinna nastąpić litania zachwytów na temat tego produktu! Był przepyszny, orzeźwiający, a zarazem lekki i nie za słodki. Jeśli dodatkowo posiada choć ułamek przypisywanych mu właściwości to tym bardziej było warto. A nawet jeśli nie to jest pyszny.

Wbrew temu co twierdzi wiele osób, zdrowe jedzenie może być bardzo smaczne. "W zdrowym ciele zdrowy duch" wmawiane nam na każdym kroku może mieć w sobie trochę racji. Bo jedząc zdrowo poczuje się lepiej moje ciało, a mój duch bez wyrzutów sumienia przeboleje zimowy okres i doczeka wiosny. Ehh no to byle do wiosny.

Ciaoo, Zuz

P.S.

Jak widać do wiosny jeszcze daleko :(